فاضل امير سيد عبد الله الحسينى المشهور بر اصيل الدين واعظ كه در سنه 864 هجرى تصنيف نموده بود و مزارات عالى درجات هرات را كه تا ايام سعادت فرجام ايشان به حكم اولياء اللّه لا يموتون بل ينتقلون من دارالفنا الى دار البقاء بسراى ديگر نقل نموده‌اند در آن رساله تحرير شده و ذكر خود ايشان و اولياء عظام و مشايخ ذوى الاحترام كه بعد از ايشان بوده‌اند و ذكر آنها متفرق بود در سنهء يكهزار و صد و نود و هشت هجرى ، سه صد و سى و چهار سال از تصنيف كتاب سابق گذشته بود هيچ‌يك از فضلاى بلاغت شعار به خيال اين نيفتاد كه در يك‌جا جمع نمايند بناء عليه اين بنده محقر باوجود قلت بضاعت و عدم استطاعت به سبب كمال اعتقاد و ذوق زيارات عالى درجات جمعى از اولياء اللّه كه ذكر ايشان در نفحات الانس و رشحات و حبيب السير و وسيلة الشفاعات و ساير كتب كه به نظر رسيده در جزوى عليحده در آخر كتاب رسالهء مزارات سابق تحرير نمود . ) در اين رساله عبيد اللّه هروى ذكر عرفايى را كه سه قرن و نيم و اندى كم در هرات خوابيده‌اند از مصادريكه ياد كرده است نعل بالنعل و گاه باندك تصرفى گرفته كه اين كار او از نگاه آنكه يك خلاء بزرگى را پر كرده است مورد اعتناست و بعضى تراجم در نسخهء چاپ هرات تكرار شده بود - مثل مولانا شمس الدين محمد ، بابا حسن ترك ، بابا جمال مجذوب ، سيد غياث الدين مجذوب - كه از تعليق عبيد اللّه هروى ساقط گرديده . وسيلة الشفاعات : هشتاد سال و اندى كم از تاريخ تأليف مقصد الاقبال اصيل الدين واعظ جلال الدين ، ابن عبد الحميد نامى مقصد الاقبال را بدست آورده عينا و گاه بعضى عبارات مقصد را تغيير داده و برخى داستانهاى خرافى بر آن افزوده